Ploegenvoorstelling Wieler Quiz 2019

Veel getwijfel en geweifel over de datum van onze 2019 Wieler Quiz.

Een MAANDAG godbetert, op 23 december, ons moeder haar verjaardag, godbetert x 2.

Geen moeilijk quizke dit jaar, als je de Belgische wielrennerij kent weet je genoeg.
Het is nog niet te laat, je kan nog beginnen, als je nachtje doordoet ken je tegen morgen 19 uur de Belgische wielrennerij vanbuiten.

Een ploegen voorstelling, een schrale deze keer.  Op mijn vraag naar inside informatie kwam weinig reactie.  Maar soit tradities moet je in ere houden.  Bij deze.

Verantwoordelijke Quiz : Et Alors
Presentatie : Kevin De Weert & Meneer Merijn Castelijn
Tap: Team SurPlace

—————————————————————————————————————————————-

Vierentwintig uur voor de start van het belangrijkste vragenspel van ’t jaar is team Zwanezang nog steeds niet compleet. Ploegkapitein Lennert Hoefkens zit met zijn handen in het haar nu zijn belangrijkste wapen ’s maandags op weekend vertrekt.  En hoe zit het met de kennis van de kapitein zelf?  Hij maakte recent de overstap van student naar het – echte – werkende leven.  De resultaten in Herenthout waren er naar, gaan ze ook in SurPlace bergaf?  Of wint Zwanezang voor het derde jaar op een rij?

De pastoor van Kerk en Leven hing zijn kap over de haag, recht de SurPlace binnen.  SRPLC à Bloc, een ploeg in topvorm, behaalde een mooie 7e plaats in de De Grootste Wielerkwis te Herenthout.  Gaan ze voor de derde keer tweede eindigen? Stoten ze Zwanezang van de troon?  Of vallen ze helemaal uit de top 10?  We weten het straks.

Geen klein broertje voor Battistrada dit jaar.  Er werd geknipt en geplakt.  Een fusie, twee ploegen werden één.  Een winner volgens de mannen.  Maar welke punten telt onze jury samen?

De Otterspotters Inc. staatsgeheim die ploeg.

Grote afwezige vorig jaar bij Sophia’s Kings was de witte dame Sophia herself.  Dit jaar pakten de ploegkapitein en zijn fietsmakkers het iets anders aan.  Aan de start 5 brokken testosteron met als naam Dipsomanie want drank, drank is er altijd, dat is een zekerheid.

De eerste keer dat DNF niet finisht moet ik nog meemaken.  Ook vorig jaar eindigden ze op een mooie 8ste plaats.  Behalen ze dan nu eindelijk top 5?  Of blijven ze rond die 10e plaats bengelen? We weten het snel.

Het eerste jaar stond VDBissimo nog net op het podium.  2017 was een mager jaar met een schrale plaats in de top tien.  Vorig jaar kwamen ze weer iets korter bij die begeerde podium plaats maar lukte het net niet om op dat trapje te staan.  Dit jaar wel?

Ook de mannen van Staminee Crawaett van Lille tekenen present.  Altijd plezant hen erbij te hebben.

De ploegkapitein en zijn broeder hebben er een sport van gemaakt om alleen de oneven jaartallen deel te nemen.  Op de even jaren trekken de overige Belcanto’s de nodige invallers aan.  Grootste vraag hier… hoeveel Paix Dieu wordt er gedronken?  En welke originele boodschappen krijgen mijn serveuses op de bestellingen te lezen?

Oud geweld kapitein Erwin kan misschien nog wat leren van de tactiek van zijn zoon Lennert.  Van de drie deelnames behaalde zij maar één keer top 10.  Keert dit jaar het tij?

Langzaam maar zeker schuiven De Duvels op in de ranking.  Van een 16e plaats bij hun eerste deelname naar een 9e plaats vorige jaar.  Behalen ze dit jaar top 5?

Cancellara is een trut, Merijn is een zwijn, Phil Gaimon fanclub, …  ze mogen nog 100 keer van naam veranderen, na hun passage bij de Groote Wielerkwis 2019 kennen we ze allemaal, de mannen van Heist.  Bijna een DNS voor Cancellara is een trut  maar dankzij een aantal structurele aanpassingen van ploegleider Bjorn : Aanwezig!

Kapitein Luc Peeters houdt van verandering.  Van de Hete Sjepappen naar de Klojo’s en dit jaar Couveusecoureurs.  Met wie hij aan de start staat, dat blijft een groot vraagteken.

Als nieuwkomer zette Linda Olen op Wielen, olv. Jens Van Roosbroeck, een mooie 7de plaats neer.  De ploeg deed een naamswijziging en speelt onder de naam Kreatuinen.  Het broertje van de jongens 10mkiekedraad, 2018 – 12e plaats – blijft gewoon bij hun super coole originele naam.

Zammel en de Jurgen moet elk jaar de duimen leggen tegen Zammel en de Gerry.  Mijn verwachtingen van deze mannen zijn dit jaar aan de lage kant.  In Zammel kennen ze maar één coureur en dat is nen Hollander.  En nee, het is niet Cees Bol.

TERUG VAN WEGGEWEEST

Knoet Heel erg nieuwsgierig welke leden bij Benny aan tafel schuiven.

NIEUW IN ONS PELOTON

Moonwood Vive Le Velo vijf man helemaal naar de kempen vanuit  het verre Blankenberge.  Gaan deze West Vlamingen ons Kempisch taaltje verstaan? Weten we straks.

WTC De buiken – Boeren van ’t stad – De Kannibaal van Schepdaal.

Het Pelotonneke deze groep wielervrienden van Staminee bij Jokke probeert al een aantal jaren de grote oversteek van Eizer naar het verre Veerle-Laakdal te maken.  Telkens zonder succes.  Zal het hen dit jaar lukken tijdig aan de start te staan?  Of wordt het een late DNS.  Morgen meer.

Kapitein Jasper van Platten Tube is van alle markten thuis.  Jaarlijks staat hij aan de start van onze Retro Koers.  En met zijn groepje Moules Parquées schuimt hij menige zaal af.  Op zaterdag 25 januari 2020 speelt hij de SurPlace plat.  Een staaltje van zijn werk : Alexandrie Alexandra  Blijft de vraag: kan Jasper ook kwissen?  En als hij het niet kan, kunnen zijn 4 ploegmakkers het dan wel?

Omkopen kan nog tot maandag 23 december 19 uur.  Na 19 uur wordt het tarief met 50 EURO per kwartier verhoogd.

Tot morgen,
Betty

 

 

 

 

 

 

 

 

Een mutske dus…

Wij hebben een mutsje gestikt,
Om uw oren te beschermen tegen de winterprik,
Voor 12,5 Euro ist van aaaaaa

Ik schreef het een tijdje geleden al: Een eigenste SurPlace gadget stond hoog op mijn ‘dat zou ik nog wel willen’ lijstje.  Gadget had ik het genoemd want kledinglijn klinkt nogal, tsja, opportunistisch 🙂

Chriske vond dat ook een geweldig goed idee.  Maar enkel en alleen als het een retro wollen wielermutske was.

De reden daarvoor?!  Wel, héél lang geleden – 35 jaar om precies te zijn – gaf mijn lief Meester Achille – van het vierde studiejaar – een muts cadeau.  Dat was niet zomaar een pots, nee, nee, dat was een echte winter wielermuts van ’t Ijsboerke.

Wielrenners dragen die winter mutsen al lang niet meer, maar Meester Achille wordt nog geregeld in het dorp gespot met dat retro Ijsboerke op zijn kop.

IMG_3241

’t Was allemaal heel rap gezegd en gekozen.  Maar het zoeken naar zo een potske ging niet zonder slag of stoot.  Het internet gaf geen resultaat, ook verschillende bedrijven konden ons niet helpen.  Mijn lief opperde zelfs van dan toch maar een ander mutske te zoeken.  Maar nee, de dees wou en zou.  Zoals mijn papa altijd zei: “Als jij iets in uw kopke hebt…”

Uiteindelijk hebben we er wat verkenners op gezet.  En taddaaaa, zij vonden voor ons de deze:

IMG_3271

Ondertussen lopen er al een aantal klantjes goedgemutst bij.  Nuja, den één al wat beter als de andere:

Wil je zelf een SurPlace Original op je kop?  Dat kan, voor 12,5 Euro kan je je eigenste exemplaar afhalen aan de toog.

Tot snel!
Liefs, Betty

Wij zijn wel eens nieuwsgierig hoe jouw mutske past.  Volg @cafesurplace op social media (twitter, Facebook, Instagram) en tag #cafesurplace.  Of stuur ons je foto via e-mail cafesurplace@gmail.com.

2015 was ons jaar! Jaaroverzicht

2015, het was ons een jaartje wel.  Eentje boordevol uitdagingen, grenzen verleggen.  Samen hebben we gezweet, gelachen, gepraat maar bovenal hebben we ons kostelijk geamuseerd!

Looking back on 2015 the road behind ….

The Summer of 2015 – de vooropgestelde datum voor het ondertekenen van de aankoopakte werd steeds weer uitgesteld.  En eerlijkheid gebied me te zeggen dat we soms wel even hardop aan elkaar vroegen: ‘Willen we dit nog?’  En natuurlijk wilden wij onze droom verder najagen.

Tijdens deze periode van bang afwachten werden we gedwongen tot een  sabbatical summer.  Onze eerste echte zomer samen.  Zonder ook maar één dag wielerweduwe te zijn.  Onnodig te zeggen dat we het er een beetje van namen.  Een vespa rit hier, een kermiskoerske daar, een coffeeride links en pancakeride rechts, onder het mom van marktonderzoek werden we ook echte café gangers.

 

Maar er werd ook gewerkt.  De gastenkamers en het café werden geschilderd tegen de sterren op.  Ook organiseerden we een pop up café langs het parcours van de tour de France.  Dat de opkomst zo groot zou zijn, daar had ik alleen maar van gedroomd!

Toen de akte uiteindelijk getekend was, organiseerden we datzelfde weekend een Amerikaanse BBQ met het WK wielrennen op groot scherm.  Een 50 personen kwamen een Stella’ke drinken, een steakske steken en een ribbeke knabbelen.

Op 15 10 15 openden we officieel onze deuren.  Uiteraard zonder veel toeters en bellen want ik wou mijn hobbyist – die in zijn ‘vorig’ leven nog nooit gewerkt had, dixit hemzelf – niet afschrikken.  Ondertussen zijn we iets meer dan 2 maanden verder en is hij een – bijna – volleerd barista.

Ook als barman scoort hij hoge toppen.  ‘Geen melkje bij de koffie mevrouw?!’  ‘Tsja, de naam van dit café had café zonder melkske moeten zijn.’  Zoals nen echte cafébaas praat hij zich er met veel schwung uit.

Alle gekheid op een stokje – onder het motto ‘al wat niet te heet of te zwaar is’ deden we de gekste stoten.  De ene al gekker en stresserender dan de andere, maar altijd met de glimlach.

Zo hadden we:

  • Betty’s bollen – een vrije vertaling van gehaktballen op Betty’s wijze.
  • Een ontbijt voor 40 – want als 8 personen vragen voor een ontbijt, kunnen we het evengoed voor 40 doen, toch?

Buckler privé feestje – de stiel van wielermecanicien leerde mijn heer Van Roosbroeck als broekventje bij het team van Jan Raas.  Naam van het team ‘Buckler’.  15 jaar werkte Chrisje daar.  Onnodig te zeggen dat zijn respect voor dit team en het management immens groot is.

Dus toen onze noorderburen hem belden voor een reünie @SurPlace… was het antwoord snel ‘JA’.  De vraag of zij ook een 3 gangen menu konden eten werd beantwoord na een doorzoekende blik richting mezelf.  Om dan te antwoorden:  ‘Mijn Wittekopke regelt dat wel.’  ‘Waarom schakel je geen traiteur in’, opperde zijn tante.  Maar no way, wat je zelf doet, doe je beter.

Ikke in de keuken dus.  Ergens tussen de soep, stoofvlees en het voorbakken van de frieten kreeg ik een crash momentje.  Mijn woorden – krachtig bijgezet met de pollepel in de hand en een stampend voetje – ‘Ik kook nooit of nooit ni meer’, werden beantwoord met: ‘Geen probleem, wittekopke, maar dit weekend doe je dat nog even wel’.

Mijn stress bleek ongegrond.  Deze 23 mannen, team Buckler 1990, waren geweldig:

DSC_1237 Chris van Roosbroeck, Louis van Roosbroeck, Leo Sterckx,  Benny Temmerman,  Luca Schiemsky, Jokken v/d Broeck, Hilaire van der Schueren, Jan Raas, Ignace van Meerwijk, Fons van Heel,  Antoine de Jaeger, Rinus Geijs, Edwig van Hooydonck, Gino van Hooydonck, Frans Maassen, Noël Segers, Gerrit Solleveld, Wiebren Veenstra, Ludo de Keulenaer, Twan Poels, Martien Kokkelkoren, Wilco Zuiderwijck, Gerrit de Vries 

De keukendeur zwaaide open met de woorden ‘Geen stress, ’t zijn wij maar’ en ‘Ik heb uw ventje nog rechtstaands leren pissen’.  Hilariteit alom.  De tred voor de avond was gezet.

‘Zou je u niet beter omscholen tot kok en er een restaurant van maken’ opperde nonkel Louis.  Maar no way, laat ons eerst maar even het huidige concept uitdokteren.

Toeval wil dat een paar dagen later Timothy John belde – van het magazine Rouleur – voor een interview met Chris over Buckler: Interview Rouleur

De leftovers van de Buckler avond werden de volgende dag met smaak binnen gewerkt door 2 geweldig lieve mensen aan de toog.  ‘Kan jij dan geen middernacht buffetje maken voor onze 120 gasten?!’  Mijn hoofd tolde maar mijn wederhelft was me voor ‘Ssssst, niet nu, vraag het haar binnen een maandje nog eens, dan zegt ze wel ja.’  En tsja, he knows me to well, want ondertussen ben ik al heimelijk een menuutje aant plannen.  

RTV op bezoek – vorige week kwam Jurgen Van Den Broeck langs, niet alleen, maar met RTV.  In zijn interview blikt hij vooruit naar 2016 en achteruit naar 2015.  Ook onze klanten en zaak komen mooi in beeld.

Geen RTV in huis?!  Geen probleem, via deze link kan je het interview herbekijken: Van den Broeck blikt met eindejaar terug en vooruit

Zozie, in een notendop was dit 2015 as we knew it!  Hou ons zeker en vast in de gaten want voor 2016 hebben we nog véél meer leuks in petto.

Wij wensen jullie alvast een fijn eindejaar en maak er een zoet 2016 van!
Betty & Chris

Overtijd …

even-geduld-aub

Overtijd… niet zoals yippie mijn predictor stick kleurt roze.  Maar als in een project, ons machtig, prachtig droomproject dat niet tijdig van grond komt.

29 April, de GROTE dag, genoteerd met rode stip in onze agenda’s. D-day, waarop we eindelijk die zorgvuldig uitgekozen outfit kunnen dragen, handteken stylo -mijn ventje zweert voor ondertekening van belangrijke documenten bij zijn Astana pen – uit de kast kunnen halen en een glaasje kunnen klinken.  In het midden van de living tafel ligt hij, de balpen.  Elke keer we langs liepen verscheen die glimlach met een veel betekende blik naar elkaar, niet lang meer en project 2.0 is live in the air.

Of wij er klaar voor zijn?!  Zijt maar zeker!  Onder het motto ‘Yellow is the new black’ schilderde mijn partner in crime, het enige ‘te schilderen’ muurke geel.  Om er dan nog maar eentje bij te doen en ook een paar muurkes zwart, gewoon, voor de sport.  En nu deze Black Betty volleerd getraind is in deuren kleuren, kon ik die mastodont van deur toch ook wel even snel van een zwart laagske voorzien zeker?!  Yeah Mick, I’ve painted it black!  

Van het origineel plan om 1 muurke te kleuren, bleef niks meer over, alle muren moesten eraan geloven.  We waren nu toch op dreef, dus waarom ook ni?  En toen strandden we, ergens achter de toog moet het geweest zijn, als ik me goed herinner.

Een patstelling, zo verwoordde onze notaris het mooi.  Voor ons is het meer dikke shit, gekleurd door een niet meewerkend iemand aan de andere kant van de lijn.  Het begon allemaal met een fout in de huidige basisakte.  Termen als mede-eigendommen & onverdeeldheid werden ons na 1 maand eigen. Oplossingen bleven uit.

Een mailtje van mijn kant aan notaris X met de vraag om een keertje samen te zitten en alle neuzen in dezelfde richting te zetten, werd in eerste instantie beantwoord met ‘u heeft niet het recht mij te contacteren,…’  Om dan 2 dagen later toch met alle partijen bij elkaar te zitten…. YES een doorbraak denk je dan… maar no-no-no-no-no… de verwachtte doorbraak bleek een nieuw probleem te zijn, meer bepaald een mogelijk pachtprobleem.

22 juni zijn we ondertussen, onze stylo’s liggen nog steeds klaar, wachtend op die grote dag en af en toe getest om inkt uitdroging te voorkomen.  Want zolang er niet meer duidelijkheid bestaat in bovenstaande blijven ze mooi liggen.  Mijn ventje zegt het met de woorden: ‘Je koopt toch ook geen auto zonder motor?!’

Wanneer we uiteindelijk op de Herseltseweg zullen belandden en jullie kunnen genieten van een fris getapt pintje op een zonnig terras, is dus de grote hamvraag.

Voor zij die denken dat we stilzitten, doodgevallen zijn en onze motivatie verloren hebben, deze Cruijffiaanse stelling: Elk nadeel heb zijn voordeel!  

We genieten nu vooral van elkaar en maken van deze tijd gebruik om samen marktonderzoek te doen, met een Belgische lekkernij op een terras en bespreken hoe wij het in onze stek zouden organiseren.  Testten een vespa rit uit in de drielanden punt route en verplaatsen deze in onze gedachten naar onze toekomstige streek.  Bezoeken retro koersen en leggen de contacten voor onze allereerste, eigenste ‘Gran Premio Betty Boop’ – datum onbekend.

EN op 6 juli poppen we – zonder fout – up aan de Liersesteenweg 65 te Pijpelheide voor een koerske een muziekske en een drankske!  Dus, voor zij die ons een keer aan het werk willen zien, noteer deze datum met rode stip in jullie agenda &  BE THERE!

TDF_Affiche

Tot dan!
Betty

Kasseien & Bier

Terwijl het ventje sleutelt aan de Canyon fietsen van zijn nieuwe ‘kindjes’: 11039593_932165873481829_1297384942_n-2 11080015_932165743481842_622965798_n-2 Een artikeltje in de krant scoort:

10854952_1062826607065836_5808296675805501287_o
En de kasseien veldslag van de E3 Harelbeke verkent:11081672_10206206107492978_1860187510_n-2  11012544_688184647970720_8813222664846863217_n
Zit ik op het basiskamp ook niet stil. Bij onze vrienden staan we tot op de dag van vandaag bekend als een café zonder bier, hoog tijd dus om daar verandering in te brengen.  En zoals een wijze biersteker ons zei: “Als je met de brouwerijen aan tafel gaat, zorg dan dat zij het woord doet!”.  Mijn partner in crime mag dan wel beschikken over een stel wonderhanden, als het over onderhandelen gaat, is deze Bad Cop the woman to talk to.

Nu het ventje op pad is, is het dan ook het ideale moment om er een aantal -proberen – in te pakken met een mooie strik rond.  Keuze in overvloed in dit land van bier, een kat zou er haar jongen niet meer in terug vinden.  Maar ik heb zo mijn favorieten.  Of je deze gaat terugvinden op onze kaart valt nog af te wachten. IMG_4842 Ondertussen is ook alles ingediend voor ons eerst SurPlace event!  Vraag alvast 6 juli een dagske congé aan uw baas, want je hebt toch al hard genoeg gewerkt, niet?!  Tijd voor ontspanning en daar hebben wij het ideale recept voor!  Neem het van me aan, dit wil je zeker niet missen!

Stay tuned!
Betty

Ps: Bedankt voor de foto’s, lieverds!

Newsflash: Back in the race @Katusha Cycling Team!

Het is nooit schoon als je uw carriere moet eindigen door toedoen van anderen.  Je kiest toch nog altijd liever zelf?  Zeker wanneer je meer dan 28 jaar je werk als hobby ziet; een passie waar je voor gaat, waar je jezelf in smijt en niks je te heet of te zwaar is.  Maar zo wilden sommigen eind december wel dat het zou eindigen.

IMG_4608

Zou eindigen inderdaad, want wanneer iemand  “tje” of “ke” aan je naam plakt, weet je dat je of een hoge aaibaarheidsfactor hebt of dat ze jou iets willen vragen.

Zo was het ook bij een telefoon van die vreemde nummer (0079 xxx), de persoon aan de andere kant van de lijn zei: ‘Chriskie – kie is “tje / ke” op z’n Russisch – we need you!’.  En tegen één van je favoriete ex-renners, zeg je niet zomaar nee.

Daar komt nog bij dat Chris en Viatcheslav Ekimov ploegmaats waren in 1994 en nadien nog ettelijke – meer als 10 jaar – samenwerkten.  De vraag was: ‘Kan je me vanaf volgende week uit de nood helpen in de kasseiklassiekers?’.

art-ekimov

Toen ook een dag later José Azevedo, nu ploegleider, en een nog grotere boon aan de lijn hing – was het al rap beslist.  De kasseiklassiekers zijn een feit!  

266px-Tour_de_l'Ain_2004_-_José_Azevedo

Dus vanaf morgen supporteren wij voor Team Katusha!

9173e7372ea26f5ff2463471a256a09a

Let’s go out with a BANG!
Betty & Chris

The Norwegian Chef & Souschef

Ik hoor het hem nog zeggen alsof het gisteren was….  ‘Vanaf 7 maart 8 slapers van Team Coop Oster Hus voor een week, dat lukt!’  so far so good, maar toen kwam er ook nog dit: ‘Eten?! Ja hoor, natuurlijk kunnen wij koken voor die mannen’.  De dees hare radar sloeg effe tilt!  Op zich kan ik best een potje koken.  Dochterlief vindt – zelfs in haar tienerstadium – mumzilla best een goede kok, op wat peper, zout en parmezaan uitschuivers na, welteverstaan.

Ook volgens mijn Hus-Boy is er geen reden tot paniek.  Renners eten pasta en daarmee basta! Dus effe kort door de bocht: ‘Ik smijt 6 dagen pasta in ne pot en hup, dinner is served?!’  ‘Ah nee e wittekop, zo simpel ist nu ook weer ni, er moet nog wel iets bij he.’  Wat dat ‘iets’ dan wel mocht wezen bleef zelfs na het gebruiken van verschillende ondervragingstechnieken een groot vraagteken.

Dan maar de grote middelen, een avondje tapas eten en recepten voor renners bespreken bij Peter & Ellen van La Taperia.   Jammer genoeg kwam ik niet te weten wat het favoriete gerecht van Bruce Springsteen was – in het verleden kookte Peter voor verschillende nationale en internationale artiesten.  Wel kwam ik – bij een gin-tonic, een bordje lekkere Spaanse ham en een Spaans biertje – er eindelijk achter welk dat ‘iets’ is dat die coureurs bij hun pasta eten.  En niet te vergeten, DE gouden tip, coureurs eten veel, HEEL veel!  Advies van een goede bron, Peter was niet voor niks jarenlang kok van het profpeleton in vele Tour de Frances.

Gewapend met deze informatie en het wielerrecepten boek van mijn buurvrouw – alias mijn reddende engel – waren wij klaar om Norwegian chef te spelen.

De eerste dag begonnen we voorzichtig, met een tomaten soepke en een wrap naar keuze, kip of zalm.  Maar na een paar dagen sloeg het vuur echt in de pan, onze Noorse ‘kindjes’ kregen als ontbijt  onder andere pannenkoeken en een eitje naar keuze.  Ook het avondeten tilden we een kwartje hoger, met onder andere kalkoenlapjes a la saltimboca, een steakske, apple crumble en rijstpap.

IMG_5239 IMG_5250

De gouden tip van het HEEL VEEL eten viel al bij al nog mee.  Maar de avond na Wanzele koerse zaten er echte vikingen aan onze tafel.  De soep, sla buffet, steaks met warme groentjes, bakken pasta en home made apple crumble, staken de Noormannen met gemak binnen.

Ondertussen ontketende in de keuken een welles nietes spelletje over wie nu eigenlijk Chef of Sous-Chef is.  De vlees bakker of menu bedenker?!  Maar met af en toe een position switch was dat evenwicht ook weer snel op pijl.  Mijn vennoot ontpopte zich tot een echte masterchef:  “Welk gerechtje serveren we morgen?”, met geen oog keek hij naar de geparkeerde fietsen in ons etablissement.  Ik vermoed dat het merk er voor iets tussen zat :).

Wat we hebben geleerd?!

  • Dat alles dik in orde is en we goed bezig zijn;
  • Dat er een ster bestaat die Betelgeuse – alias Beatlejuice – heet en dat je met een app kan zien tot welk geheel sterren horen oa Orion’s belt.
  • Dat in de laatste kamer het WIFI signaal niet sterk genoeg is maar je dit kan oplossen door je matras in de gang te leggen 😉

Kortom, de mannen waren content. En wij ook!  Nu afwachten of de kasseikoning van de ronde van Drenthe zijn belofte nakomt en we de bloemen snel mogen verwelkomen in de post!

Bedankt aan onze helpers die ons winnaar maakten van de race tegen de klok.

En dan nu… de was en de plas…. because the English are coming!
Betty

Ps: Ook een special thanks aan onze kleine grote eters: Havard, Magnus, Kristian, Hakon Berger, Fredrik, Tormod, August en Oscar Emil.

Kleurwedstrijdje

Het eerste idee; per kamer, 1 muur in een schoon kleurke.  Idee 2, we schilderen ze gewoon in de basis kleur, licht grijs.  Maar moesten ze mij dagenlang in een licht gekleurde kamer steken,  ik zou voor minder beginnen denken dat ik in een zothuis zat.

Onnodig te zeggen dat de kleurkes de wedstrijd met glans wonnen.  Wij dus naar de winkel voor 4 potten met in elkeen een andere verfkleur.

Tijdens het wachten stonden we hardop te vloeken over de slechte dekking van de grondverf van het andere merk.  De verkoopster zei ons dat het belangrijk was te schilderen met een kussende roller; genoeg verf doppen dus.  Ik keek glimlachend naar mijn vennoot, met in mijn achterhoofd de o, zo verkeerd gelakte deur.  Bij haar tweede advies: ‘Je moet ook niet alles te perfect willen doen’, voelde ik dat er eentje al grijzend naar me stond te kijken met het gedacht ‘knoop het in uw oren e wittekop’.

Wijle weg.  Met onze nieuwe aanwinsten, 4 blikken verf en een stapel afplaktape.  Mijn ventje kon zich weer uitleven.  Want oja, kleurkes is een goed idee maar het brengt ook megaveel afplakwerk met zich mee.  En ik, ik nam weer de afwerkingslaag voor mijn rekening.  Allez, lagen, want het waren er 3!

De kleurkes:

IMG_4808

Natuurlijk zouden wij, wij niet zijn, als de kleuren niet ’t een of ’t ander te betekenen hebben.  Vinden jullie ze terug?  Voor de eerste 3 personen die de juiste antwoorden op onze CafeSurplace facebook plaatsen, hebben wij een cadeautje voorzien. Om het jullie makkelijker te maken, vind je hieronder een aantal hints want in mijn ventje z’n hoofd kijken, daar ben ik – na 10 fijne jaren – nog steeds op aant trainen.

Toch even vermelden, lieve buurman, dat je deze rit gaat moeten uitzitten.  We hebben namelijk iets teveel kleurkes besproken bij een lekker kopje zwart.  Bij deze ben je dus geschorst.

De tips:
Appelblauwzeegroen.  Alleen de merknaam vragen, zeg nu zelf, dat is wel wat makkelijk e.  Als je ons ook nog zegt wie  – volgens manlief – de beste all rounder aller tijden was rekenen we het antwoord juist.

Orange is the new black.  In dit nieuwe zwart scheurden een aantal renners over de weg tijdens de periode 1958 – 1976.

The phone goes green, green.  I pink up the phone and say YELLOW!  Goh, nog zo een moeilijke, welke grote ronde davert op 6 juli 2015 door de hometown van deze ‘Pijpelheidenees’?!

I am blue da ba dee, doe daar nog een streepje licht grijs bij en je vindt de naam van de langstbestaande wielerploeg.

We zijn is curieus!  Succes!
Betty & Chris

Jacobus, Korneel en Sneeuwwitje

Hier zijn we weer, niet dat we er niet wilden zijn maar we hebben een week of 2 verstopt gezeten.  Verborgen met een aantal kwasten; een ronde voor de hoeken, een lakroller voor de deuren en een anti-spat muurverfroller.

Ooit, in een ver verleden had ik dat al eens gedaan, schilderen.  Mijn proefstuk was  de babykamer van mijn allerliefste tiener met als thema maan, zon en sterren.  Het volgende project, de bovenverdieping van ons huisje in Hulshout, liep af op een sisser.  Het was namelijk niet de bedoeling dat ook de vloer een kleurke kreeg.  ‘La fin de ma carrière’ was een feit.  Borstels aan de haak en mijn Levis Strauss Jeans Salopette met verfspatten van al mijn schilder ondernemingen ging als souvenir in de schuif.

Maar in 2015, het jaar, ons jaar, kwam de werkkleding uit de kast.  Liters verf sleurden we uit de winkel. Wachtende klanten lachten ons  bemoedigend – maar met een blik van medelijden – toe ‘tsja, ’t is er weer voor é.’

IMG_4878

Deze keer gingen we niet onvoorbereid aan de slag!  Na een aantal  ‘how to’ You Tube filmkes kijken gingen we er tegenaan.

Een deur verven doe je zo:

Voor de muren ga je als volgt te werk:

Maar eerst, schuren en plamuren.  Mijn kappersafspraak kon wachten, met zoveel liters verf ging mijn ventje mijn haar wel witten.  Nah, don’t think so, want wat je zelf doet, doe je nu eenmaal beter.  Dus hop, plafond schuren en plamuren met de ladder er pal onder… instant sneeuwwitje gegarandeerd!  Dat die ladder ook een aantal centimeter verder kon staan, leerde ik later.  Jacobus en Korneel toestanden for the win!

Na de voorbereiding was het, ten lange leste, tijd om onze brand nieuwe verfborstels te dopen.  En daar sta je dan, ready to go maar euhhhh,….  hoe deden ze dat weer in dat filmke?

We begonnen samen aan de grondlaag van de deuren.  Maar na de eerste lakpoging van manlief, werden de taken herverdeeld.  Ik, de perfectionistische mierenneuker had de eer om al de deuren te lakken.  En dat, mijn beste vrienden, is geen cadeau!  Na deur nummer 1 komt er 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en ein-de-lijk 10.  Anders dan in het spelprogramma zaten er geen prijzen achter deze deuren.  Bummer, but I made it alive!

Ondertussen had ook mijn ventje niet stilgezeten, alle muren waren afgeplakt en hadden al een eerste likje gehad.  Mijn partner in crime ging er tegenaan.  Met 2 schilderden we meters muren.  Eén dagje met 3, dankzij een lieve welgekomen kabouter.

Na een 2-tal weken full gazzz grondlagen en basis kleuren zetten, kunnen we eindelijk aan de kleurkes beginnen!  Yippie!

En die kappersafspraak?!  Na de woorden ‘Schatje, I like your style; schilderen met 1 hand in de broekzak en met de andere vlotjes penseelstreken trekken’ denk ik dat ik nog oké ben voor een dag of 5.  En daarbij ombre is in, toch?!

Voor jullie op rare ideeën komen, nee, we doe dit niet op een ander, echt niet!

Picasso’s @work!

03032c44cf7173b8485d301e93ff4a68

Het resultaat?! Dat is voor binnenkort.
Betty

Kabouters

Uren doorblader ik woonmagazines en doorsnuister ik pinterest op zoek naar allerhande ideetjes.  Klinkt als ‘op het gemakske in de zetel met een glaasje lekkers’, maar euhhh… stress krijg ik van die overload aan prachtige beelden!

‘De slaapkamers worden wit-zwart of nee misschien beter wit-grijs.  Ohhh, zie deze foto, een gans witte is ook wel rustgevend.  Maar is dat niet te clean?  De mensen gaan nog peinzen dat ze in een zothuis logeren.  We zullen toch maar e kleurke doen, dat is beter, niet?!’  Het moet gezegd zijn, ik & kiezen is not a good match.

Dus hup, PC dicht en bedje in, morgen een nieuwe dag.  Maar dan, nog geen 5 minuten onder de lakens en daar brandt de lamp.  Zo en zo gaan we die inrichting aanpakken.  Yes!! Keuze gemaakt, one down, 50 more to go :)!

Mijn gezelschap lijkt ook niet te kunnen slapen… ‘Mijn kamers zijn ingericht, ik ben nu den diner aant plannen, en jij?’ ‘Ik ben de mooiste service course van West Europa aant maken.’  Great minds think – kinda – alike 🙂  Dat zijn dus 3 jobs done!

Toch maar even mijn nest uit, om alles op te schrijven en post its te plakken in de wooncatalogus, niet te lang want morgen staat er een waslijst met ‘what to do & buy’ op het programma.

Of zouden de kaboutertjes lief zijn voor me?

Yippie 😉

IMG_4865

Sfeerbreker 😦

IMG_4869

Slaapwel, Betty