Madame Arabelle

Een kwartiertje, langer zal het zeker niet geweest zijn, liet ik mijn koffiemachine onbemand en stond mijn Faema werkloos te blinken.  Toen ik mij terug naar mijn plaats achter de toog begaf waren mijn wederhelft en allerliefste vriendin naarstig op zoek naar Madame Arabelle.

Madame Arabelle, een personage uit de collega’s gespeeld door wijlen Jo Crab.  Een koffiemadame die met haar karretje koffie levert op de werkvloer.  Werkijver is bij haar ver te zoeken.  Ze loopt tegen haar pensioen aan en is heel erg bedreven in het rondstrooien van roddels en nieuwtjes over collega’s. En ja, Arabelle staat op haar strepen.

Voor zij die de jaren 80 bewust meegemaakt hebben hoef ik er geen tekeningske bij te maken.  Hierbij een you tube filmke voor de jongere generatie onder jullie: Madame Arabelle

Een koffiemadame gekend zoals in de collega’s is voorgoed verleden tijd.

De hedendaagse Madame Arabelle van Café SurPlace rijdt niet rond met een karretje.  Zij zet de koffie rechtstreeks aan het machine. Espresso, koffie, koffie verkeerd, cappuccino, thee of warme chocolademelk, daar draait ze haar hand niet voor om.

Een Chriske doen* is voor Arabelle uit den boze, haar plaats is aan het koffiemachine.

Roddelen en achterklap is taboe. Arabelle opereert onder het motto: Horen, zien & zwijgen.  Maar ook deze moderne koffiemadame staat op haar strepen.

Van werkijver loopt ze over en dat pensioen, dat is bij-lange nog niet in zicht.

Of ik blij ben met die nieuw koosnaampje?!  Wel, laat het me zo stellen, als ik wat later toekom en de tooggasten met vele valse noten zingen: ‘Arabelle, het wordt niets zonder jou’ dan zet ik mij met een glimlach achter die blinkende Faema.

Liefs,
Betty alias Arabelle

*Chriske doen: Stoeltje bijpakken, u neerzetten en een babbeltje slaan met de klanten.

Advertenties

Couveuse Coureur

bike-1813830_1920-kopie

Goedemorgen! Alleen op pad?  Waar is uwe fiets makker?
Mijne maat, jamaar, diene komt met dees weer niet buiten met de vélo, dat is ne couveuse coureur.
Euh, ne watte?

Awel ne couveuse coureur, alst geen 30 graden is dan ist voor hem te koud voor te fietsen.

Ondertussen wordt de term ‘Couveuse Coureur’ veelvuldig gebruikt @CaféSurPlace.

Niet met de vélo vandaag?
Nee, in de winter wandelen wij, veel te koud voor te fietsen.
Ah, jullie zijn ook couveuse coureurs.

Een uitspraak gevolgd door de nodige vraagtekens en een uiteenzetting van het hoe, wat, waarom en ontstaan van de term Couveuse Coureur.

Eigenlijk ist heel logisch:

Couveuse:  een afgesloten ruimte, bestemd voor de verzorging van te vroeg geboren baby’s. Temperatuur, vochtigheid, zuurstof en koolzuurgehalte kunnen in deze ruimte binnen zeer nauwe grenzen worden geregeld.

Coureur:   iemand die wedstrijden rijdt met auto, motor, of fiets (wielertoerist is correcter, maar geef toe, dat klinkt niet hé)

Waarop er steevast volgt:

Bettyke, morgen gaan welle fietsen want diene titel willen wij niet op ons gat geplakt.

Zo simpel is het natuurlijk niet, eens de titel gepakt, blijft hij wel efkes hangen.  En door één keer op ne ganse winter te fietsen…. daar ga ge hem niet mee van uw gat schudden.

Ze hebben pech, ons Couveuse Coureurs, want het weer is niet echt hunne beste vriend de komende weken.  Ze voorspellen een serieuze winterprik.

Misschien is het hoog tijd voor ons om in te grijpen en onze klantjes toch buiten te lokken… met een winterse wandeling, vuurkorf, spelletje nagelklop, jenever & een suikerwafel ofzo daarbij….  Wat denk je?  Als jullie er zin voor moesten hebben, laat het mij dan weten.

fire-280779_1920-kopie

En die term ‘Couveuse Coureur’ we gaan daar een zaak van maken om dat het woord van het jaar 2017 te maken.

Tot binnenkort,
Betty

Café SurPlace & Et Alors

Dat heb je, als je nog maar 1 jaar bestaat, dan is véél – om niet te zeggen alles – de allereerste keer.

Zo hadden we:

  • De Eerste Algemene Quiz;
  • Retro koers editie 1;
  • Het eerste Grote Ontbijt;
  • en dan nu…. tadaaa:

De Eerste WielerQuiz

in samenwerking met EtAlors

‘Et wie?’, hoor ik jullie denken, wel, EtAlors, een groep Herenthoutse wielerfanaten die samen uitstappen maakt naar topwielerwedstrijden (werelkampioenschappen etc,..).

Met deze kwis zijn ze niet aan hun proefstuk toe, zo organiseerden zij vroeger ‘De Grootste Wielerkwis’ te Herenthout.  Het vragenspelletje wordt dus in elkaar gebokst door deze kanjers, maar niet zonder een Café SurPlace touch.

Op hun voorstel om een affiche te ontwerpen zei mijn mannetje: ‘No, no, no, dat doet zij’ bijgestaan met een onbeleefde wijzende vinger richting mij.  Inclusief glimlach, van oor tot oor: ‘Misschien nog een nieuw bijberoep voor u, wittekop’.

Wielerquiz.jpg

Voor presentatoren zorgde het ventje lief, niemand minder dan Kevin De Weert & Merijn Castelijn praten het geheel aan elkaar.  In één klap twee top presentatoren en één quizploeg ontmanteld van hun geheime wapen.

Op vraag van team SurPlace voorziet Et Alors ook een ludieke vragenronde.  “Eentje voor de beleving”  zoals Merijn het mooi zei.

Er zal zwaar gebattled worden die avond.  Zo hebben we een strijd tussen vader en zoon, elk met hun zorgvuldig – op wielerkennis – uitgekozen team.  Het resultaat moet de vraag: ‘Wie heeft het meeste koers kennis’ voor eens en altijd van hun keukentafel vegen.

Dat meten weten is gaan een aantal collega journalisten die avond levende lijve ondervinden.

En of die Solo Slim op zijn eentje slimmer is dan een ploeg van 5 daar weten we op donderdag 22 december het antwoord op.

Team international staat donderdag voor een dubbele uitdaging, een combinatie van én de vragen te begrijpen én de juiste antwoorden in te vullen.

‘Is er een zuipbeker voorzien?’ vroeg team Belcanto… ‘of is het zo een serieuze kwis’? Tsja, om hen het liedje ‘Op het zeildoek van de botsauto‘ live te horen zingen wil ik de Stella kraan wel eens opentrekken. 😉

Het beloofd dus weer een fijne avond te worden.

Voor zij die te laat zijn met inschrijven – onze quiz is ondertussen volzet -, zij die in het geniep hun kennis willen testen of toeschouwers die willen toekijken zonder ge-shhhhhtttt te worden, hebben wij plaats in ons Café.

Groetjes en tot dan!
Betty

RETRO KOERS

Veel denkwerk is er niet aan vooraf gegaan, aan dat vieren van ons 1-jarig bestaan.

Een retrokoers stond al van in den beginne op mijn verlanglijst.  Zo een wielerwedstrijd met oude velo’s voorzien van versnellingen aan de baar, coureurs met haar op hun benen die gehuld in een wollen wielertrui al dan niet inclusief worstenhelm door de straten scheuren.

Dit alles ingekleed ‘retrostyle’.  Met een hamburger of worst voor de hongerigen & een fris pintje voor de dorstigen.  Gewoon simpel & gezellig zonder al te veel toeters en bellen.

Het lief maakte van één plus één twee. ‘Jij wil dat, ’t is ni te heet en ’t is ni te zwaar’, dus we gaan ervoor gaan.

img_6294

Nog geen dag later kreeg ik pen en papier in de hand geduwd.  ‘Hier tekenen wittekop’.  En zo zette ik mijn krabbel op een vergunningsaanvraag met ‘koersdirecteur’ naast mijn naam.  Niet dat ik veel kaas heb gegeten van koersen organiseren.  Maar mijn wederhelft is int langst geen uil.  Vergadering met de gemeente dat is voor de directeur; rode kruis regelen, jep voor de chef koers.  De papieren winkel werd vakkundig naar ondertekende toe geschoven.

Naast chef koers ben ik ook voorzitter van het feest comité. Met de hulp van jullie, mijn lieve klantjes, is dat best snel in de sjakoche gekomen:

Fotograaf?! Ik kom wel af; 
Seingever?! Ik ben uw man; 
Eten?!  Hier de telefoonnummer van mijn dochter, zij heeft een hamburger kraam;
Muziek?!  Ne maat van mij is DJ met een retro buske enzo;
Volgwagen?! Rij ik met de rode of groene vlag? Rijdt er iemand met mij mee?
Seingever materiaal?! Betty, dat materiaal is in orde, het is morgen bij u.
….

Voor een spreker van formaat zorgde mannetje lief.  Meer mag ik er niet over verklappen maar ik beloof jullie dat het een knaller zal zijn.

Ons 1-jarige feest krijgt zo stilletjesaan vorm en ook onze klanten zijn mee in het verhaal.   Op de 2de vintage bike beurs van Herentals werden een aantal SurPlacers gespot.  De ‘wielerdames’ zijn op zoek naar een retrokleedje en ook één van onze seingevers is gespot in de Krinkelwinkel want hij doet zijn job die dag ‘retrostyle’.

Eén van onze klanten bezorgde ons dit prachtig deco materiaal, jaartal 1905.

img_6379

Nog een weekje te gaan, wat puntjes op de i en op 15 oktober 2016 is de retrokoers door het volk en voor het volk, van ons!

Wil je ook in vol ornaat door de Vejelse straten scheuren, mail dan volgende gegevens naar cafesurplace@gmail.com.  En voor 10 eurokes rij je mee met ons peloton.

Naam;
Adres;
Telefoonnummer;
Geboortedatum;
E-mail;
Coureurnaam

of rolt een keer binnen zoals deze gezellige retro rijder deed:

img_6364

Een wedstrijd is natuurlijk niks zonder supporters dus allen op post, 15 oktober @cafesurplace.  Want neem het van mij aan, dit feestje wil je niet aan u voorbij laten gaan.

Getekend,
De Koersdirectrice

De eerste SurPlace Quiz!

‘Of we niet even een quiz konden organiseren?’ vroegen mijn vrienden.  Ja hoor, er staat nog een wielerkwis op het programma.  ‘Ja maar wij willen een algemene quiz’.  Dat kan ook, als jullie hem in elkaar boxen.

Ik & kwissen is namelijk geen match made in heaven.

Mijn allereerste quiz dateert van de tijd dat ik nog een voetbalvrouw was.  Samen met onze lieven gingen we de plaatselijke KWB steunen.  De strategie die ik later van mijn tennis coach leerde paste ik toen al toe ‘Eerst en vooral: kies een goede maat’.  En zo selecteerde ik het team met mijn vriendin; de advocate.  Van een succes kan ik niet spreken, een podium plaats, zat er al helemaal niet in, wij bleken alletwee vakidioten te zijn die na elke oplossing zeiden ‘kwisthet’.  Het verdict: voorlaatst, maar gelachen hebben we voor 10.

Jarenlang meed ik elke quiz, tot ze op mijn tennisclub het briljante idee kregen om er eentje te organiseren.  Of ik meedeed?!  Geen denken aan… Na wat getouwtrek en de deal: ‘Jij doet mee, om de hoop te vergroten, en dan speel ik volgende week tornooi met je’, was ik omgepraat.  Mijn functie van 13e man bleek al snel niet meer waar, want ook van die 13de man werd toch wel wat verwacht.  Sjans dat de wifi werkte en dat er een puzzelronde was, droedels en spelen met cijfertjes, dat was mij op het lijf geschreven.

Mijn laatste vragenspelletje was een onverwacht succes.  ’t Was niet echt een kwis maar een ludiek spelletje van 30 minuten tennissen en tussendoor een mini muziek & bierkwis.  De winnaars van de bier proeverij was een vrouwen team met een monsterscore van 9 op 10.  Ikke dus, mijne maat ook wel een klein beetje, maar aangezien zij of aan een flesje water slurpt of zeer occasioneel een kriekske drinkt, kreeg vooral ik de naam van ‘zatlap’.  Mijn argument was ‘Ik weet nog wat ik drink, dus ben ik zeker geen dronkaard’.  De prijs, een mega grote fles van het lekkere gerstenat liet ik wijselijk staan.  Mijn paps daarentegen was wel een klein beetje fier op me, hoewel hij niet kon geloven dat ik Kasteelbier als Kriek had aangegeven… dat proef je toch die candijsmaak.

Met deze podium plaats besloot ik mijn kwis carrière te stoppen.

‘Of ik het meende van die kwis’ vroegen mijn vrienden een aantal weken geleden.
Tuurlijk datte! Ook al was het “als jullie eentje organiseren” er op dat moment een beetje impulsief uitgekomen, maar een woord is een woord.  En klantjes die meedenken… daar zeg ik geen nee tegen 🙂

Ah, dat is goed want deze kwismasters hadden al 5 rondes bedacht… enne 19 maart past dat?!

Een algemene Quiz dus:

  • Wanneer? Zaterdag 19 maart
  • Wat uur? 19u30
  •  Team? Max 5 personen
  • Kosten?  20 euro per team
  • Inschrijven?  Mail je ploegnaam & aantal team maten naar cafesurplace@gmail.com

 

Affiche

 

En deze schoenmaker, die blijft die avond bij haar leest…. bier dus 🙂

Liefs,
Betty

Ps: Die wielerkwis, die komt er ook nog ergens verder in het jaar.

Tapas…

Een zondag, een dag die begon als alle andere.  Eerst opruimen, dan een koffietje slurpen en terwijl de krant lezen.  Om nadien onze klanten te verwelkomen.

Na een drukke namiddag was er nog een tafeltje van het laatste uur.  Tafeltjes als deze zijn altijd super gezellig maar ook héél, héél erg gevaarlijk.

Gevaarlijk in de zin van:

‘Het is hier zo een mooie zaak, echt wel gezellig om te komen eten’
‘Ja, nee, eten doen we niet want dan moeten wij een kok, hulpkok, afwasser,… inschakelen en wij houden het voorlopig liever klein en onder ons twee.’
‘Kan jij dan niet koken?’
‘O jawel, zij kan super lekker koken’ zei mijn lief gevolgd door het Betty’s bollen, ontbijt en Buckler verhaal.
‘O, en wij hebben dat gemist, wanneer is het volgende’
‘Voorlopig hebben we niks gepland maar als we nog iets organiseren is het een Tapas  avond’
‘Tapas?! Lekker, plan dat ergens in januari dan komen wij af.’
‘Euuuh ja, maar welke tapas eten jullie dan graag?’
‘Verras ons maar’.

Einde van dit gesprek.

Twee dagen later, dagen werd mijn gezellig ochtendritueel onderbroken door een wielertoerist die de deur openzwaaide met de woorden:  ‘Seg Betty, wanneer eten we nog is?!’

Zei die andere man aan de toog: ‘Heb jij hier nog niet gegeten?! Ik heb hier ontbeten en het was super lekker’.
‘Jawel, maar ik heb haar bollen gegeten en die waren ook verrukkelijk.’
Eerlijk als ik ben: ‘Het volgende voorstel dat nu op het tafel ligt is Tapas’.
‘Tapas?! Dat eet ik ook wel graag, wanneer plan je dat want je weet dat ik werk in het weekend’
Denkend dat ik gered was zei ik: ‘Jij mag de datum kiezen, zolang het maar een vrijdag is’.

In het digitale tijdperk van nu ben je nooit meer veilig, die agenda zat gewoon in de achterzak van zijn koerstrui.

Na een tijdje scrollen en swipen ’15 januari?’
Daar was geen ontkomen meer aan ‘15 januari it is

Een Facebook evenement werd aangemaakt en ook de mond op mond reclame ging van start.  Reserveringen werden gemaakt, eerst per 4, dan maak er maar 8 van.  Ja, ja, de tafeltjes liepen met veel gemak vol.

De week van D-day, sloeg de stress toe.  Hoeveel verschillende tapas ga ik serveren?  Wat is de hoeveelheid per persoon?  Wat ga ik klaarmaken?  In welke volgorde ga ik ze serveren? Welke schaaltjes ga ik gebruiken?  Slapeloze nachten waren die dagen geen rariteit.

De kommetjes waren snel geregeld, onze lieve, fijne concullega’s van Wielercafé de Kriekel schoten me ter hulp.  Dozen Tapas bordjes in verschillende kleuren werden aan huis geleverd. Ik had alleen maar te kiezen.

De dag voor de GROTE dag, donderdag  14 januari, bereikte mijn stress het plafond.  Na een dagje koken en voorbereiden plofte ik me ’s avonds in de zetel.

‘Und wittekop?’ vroeg het lief.
‘Goh, deze keer heb ik mezelf toch wat overschat .’  
‘Wil je het annueleren?’, opperde het lief lief.
‘Annuleren?! Geen denken aan! Alles  is gepland dus de show must go on!’

Op vrijdag bleef hij wijselijk uit mijn keuken.  Ik vermoed dat hij van de vorige keren een pollepel angst heeft opgedaan.  Wel voelde ik me als een monkey in de zoo, want één voor één druppelde er klantjes mijn werkruimte binnen met de vraag: ‘Waar zit dat stress konijn?’

De avond zelf?  Die liep vlot, thanks to a little help from an amazing friend.  Misschien zelfs een beetje te vlot.  Want op de vraag: ‘Wat eten we volgende maand?’ Antwoordde ik deze keer zonder verpinken: ‘Lasagne, name the date’.

De leftovers?! Die aten wij de volgende op samen met de buurvrouw en mijn vriendje van het eerste uur.

Diezelfde buurvrouw heeft 26 februari gekozen voor een lasagne avond! Wil je erbij zijn.., snel zijn is de boodschap!

 

IMG_3247

 

Ik ben Flappie…

Ons nieuw avontuur kwam met geiten, 3 om precies te zijn.  Van geiten hadden wij tot nu toe geen kaas gegeten.  Want zo een dier, wat eet dat?  Wat hebben zij nodig om de winter door te komen?

IMG_6032

Thank God voor Google.  Google brengt altijd raad.  Een liksteen, om hen te voorzien van de nodige vitaminen en mineralen, liefst een knapperige hap zoals wortelen en takken, geiten korrels en voldoende hooi om ze gezond te houden.

Mini Me doopte de geiten tot  M3: Marilyn, Mathilde en Marina.

Volgens mijn lief is de witte met platte oren Flappie, de andere witte die op zijn ellebogen zijn diner nuttigt, Lukaku.  Op mijn vraag of hij niet beter de bruine geit Lukaku noemt kwam een no, no, no, no, no…. De bruine is De Bruyne hé.

Modern als we zijn hebben onze geiten dus een duo naam:

Mathilde-De Bruyne
Marilyn -Lukaku
Marina-Flappie

En Flappie, tsja, Flappie…. Flappie is geen gewone geit, ook geen kleine krokodil noch een  konijn.  Flappie is een geit, een gekke, van lotje getikte geit.

Voor mij is Flappie geen Flappie maar eerder Houdini of Copperfield.  Eén van die namen zou hem beter gaan.  Want Flappie eet graag, héél heél erg graag.  Zijn favoriete gezonde snack zijn appelen.  Toeval wil dat er in het Hof van SurPlace appelbomen staan.  En voor zijn favoriete hap heeft Flappie véél over, héél véél.

Een ontsnappingske bijvoorbeeld, hoe hij dat voor elkaar krijgt, zie je hier: Flappie, de grote ontsnapping.

Ik ben Flappie, de gekke witte geit

IMG_6602

Woon in SurPlace, met m’n oren wijt
Ik kom uit een groene wei
En soms fli-fla-flap ik me vrij

Refrein:
Fli- fla- flappie, flappie, flappie, flap
Fli- fla- flappie, flappie, flappie, flap

Ik ben Flappie, de gekke witte geit
Ik snap appelen die ik snappen kan
Snap ook bomen, want ik ben in de ban

Herhaal refrein

Ik ben Flappie, de gekke witte geit
Appelen dat is, het liefste wat ik bijt
Ik kruip tegen bomen aan
Dan zien jullie mij goed staan.

IMG_2921

Herhaal refrein

Ik ben Flappie, de gekke witte geit
Al dat ontsnappen dat is een wedstrijd
Als je begint, dan gaat er wel iets fout
Omdat ik teveel van appelen houdt

En mijn ventje, die vindt dat ge-wel-dig zo een karakter geit 🙂

Liefs,
Betty

 

 

 

 

 

Een mutske dus…

Wij hebben een mutsje gestikt,
Om uw oren te beschermen tegen de winterprik,
Voor 12,5 Euro ist van aaaaaa

Ik schreef het een tijdje geleden al: Een eigenste SurPlace gadget stond hoog op mijn ‘dat zou ik nog wel willen’ lijstje.  Gadget had ik het genoemd want kledinglijn klinkt nogal, tsja, opportunistisch 🙂

Chriske vond dat ook een geweldig goed idee.  Maar enkel en alleen als het een retro wollen wielermutske was.

De reden daarvoor?!  Wel, héél lang geleden – 35 jaar om precies te zijn – gaf mijn lief Meester Achille – van het vierde studiejaar – een muts cadeau.  Dat was niet zomaar een pots, nee, nee, dat was een echte winter wielermuts van ’t Ijsboerke.

Wielrenners dragen die winter mutsen al lang niet meer, maar Meester Achille wordt nog geregeld in het dorp gespot met dat retro Ijsboerke op zijn kop.

IMG_3241

’t Was allemaal heel rap gezegd en gekozen.  Maar het zoeken naar zo een potske ging niet zonder slag of stoot.  Het internet gaf geen resultaat, ook verschillende bedrijven konden ons niet helpen.  Mijn lief opperde zelfs van dan toch maar een ander mutske te zoeken.  Maar nee, de dees wou en zou.  Zoals mijn papa altijd zei: “Als jij iets in uw kopke hebt…”

Uiteindelijk hebben we er wat verkenners op gezet.  En taddaaaa, zij vonden voor ons de deze:

IMG_3271

Ondertussen lopen er al een aantal klantjes goedgemutst bij.  Nuja, den één al wat beter als de andere:

Wil je zelf een SurPlace Original op je kop?  Dat kan, voor 12,5 Euro kan je je eigenste exemplaar afhalen aan de toog.

Tot snel!
Liefs, Betty

Wij zijn wel eens nieuwsgierig hoe jouw mutske past.  Volg @cafesurplace op social media (twitter, Facebook, Instagram) en tag #cafesurplace.  Of stuur ons je foto via e-mail cafesurplace@gmail.com.

2015 was ons jaar! Jaaroverzicht

2015, het was ons een jaartje wel.  Eentje boordevol uitdagingen, grenzen verleggen.  Samen hebben we gezweet, gelachen, gepraat maar bovenal hebben we ons kostelijk geamuseerd!

Looking back on 2015 the road behind ….

The Summer of 2015 – de vooropgestelde datum voor het ondertekenen van de aankoopakte werd steeds weer uitgesteld.  En eerlijkheid gebied me te zeggen dat we soms wel even hardop aan elkaar vroegen: ‘Willen we dit nog?’  En natuurlijk wilden wij onze droom verder najagen.

Tijdens deze periode van bang afwachten werden we gedwongen tot een  sabbatical summer.  Onze eerste echte zomer samen.  Zonder ook maar één dag wielerweduwe te zijn.  Onnodig te zeggen dat we het er een beetje van namen.  Een vespa rit hier, een kermiskoerske daar, een coffeeride links en pancakeride rechts, onder het mom van marktonderzoek werden we ook echte café gangers.

 

Maar er werd ook gewerkt.  De gastenkamers en het café werden geschilderd tegen de sterren op.  Ook organiseerden we een pop up café langs het parcours van de tour de France.  Dat de opkomst zo groot zou zijn, daar had ik alleen maar van gedroomd!

Toen de akte uiteindelijk getekend was, organiseerden we datzelfde weekend een Amerikaanse BBQ met het WK wielrennen op groot scherm.  Een 50 personen kwamen een Stella’ke drinken, een steakske steken en een ribbeke knabbelen.

Op 15 10 15 openden we officieel onze deuren.  Uiteraard zonder veel toeters en bellen want ik wou mijn hobbyist – die in zijn ‘vorig’ leven nog nooit gewerkt had, dixit hemzelf – niet afschrikken.  Ondertussen zijn we iets meer dan 2 maanden verder en is hij een – bijna – volleerd barista.

Ook als barman scoort hij hoge toppen.  ‘Geen melkje bij de koffie mevrouw?!’  ‘Tsja, de naam van dit café had café zonder melkske moeten zijn.’  Zoals nen echte cafébaas praat hij zich er met veel schwung uit.

Alle gekheid op een stokje – onder het motto ‘al wat niet te heet of te zwaar is’ deden we de gekste stoten.  De ene al gekker en stresserender dan de andere, maar altijd met de glimlach.

Zo hadden we:

  • Betty’s bollen – een vrije vertaling van gehaktballen op Betty’s wijze.
  • Een ontbijt voor 40 – want als 8 personen vragen voor een ontbijt, kunnen we het evengoed voor 40 doen, toch?

Buckler privé feestje – de stiel van wielermecanicien leerde mijn heer Van Roosbroeck als broekventje bij het team van Jan Raas.  Naam van het team ‘Buckler’.  15 jaar werkte Chrisje daar.  Onnodig te zeggen dat zijn respect voor dit team en het management immens groot is.

Dus toen onze noorderburen hem belden voor een reünie @SurPlace… was het antwoord snel ‘JA’.  De vraag of zij ook een 3 gangen menu konden eten werd beantwoord na een doorzoekende blik richting mezelf.  Om dan te antwoorden:  ‘Mijn Wittekopke regelt dat wel.’  ‘Waarom schakel je geen traiteur in’, opperde zijn tante.  Maar no way, wat je zelf doet, doe je beter.

Ikke in de keuken dus.  Ergens tussen de soep, stoofvlees en het voorbakken van de frieten kreeg ik een crash momentje.  Mijn woorden – krachtig bijgezet met de pollepel in de hand en een stampend voetje – ‘Ik kook nooit of nooit ni meer’, werden beantwoord met: ‘Geen probleem, wittekopke, maar dit weekend doe je dat nog even wel’.

Mijn stress bleek ongegrond.  Deze 23 mannen, team Buckler 1990, waren geweldig:

DSC_1237 Chris van Roosbroeck, Louis van Roosbroeck, Leo Sterckx,  Benny Temmerman,  Luca Schiemsky, Jokken v/d Broeck, Hilaire van der Schueren, Jan Raas, Ignace van Meerwijk, Fons van Heel,  Antoine de Jaeger, Rinus Geijs, Edwig van Hooydonck, Gino van Hooydonck, Frans Maassen, Noël Segers, Gerrit Solleveld, Wiebren Veenstra, Ludo de Keulenaer, Twan Poels, Martien Kokkelkoren, Wilco Zuiderwijck, Gerrit de Vries 

De keukendeur zwaaide open met de woorden ‘Geen stress, ’t zijn wij maar’ en ‘Ik heb uw ventje nog rechtstaands leren pissen’.  Hilariteit alom.  De tred voor de avond was gezet.

‘Zou je u niet beter omscholen tot kok en er een restaurant van maken’ opperde nonkel Louis.  Maar no way, laat ons eerst maar even het huidige concept uitdokteren.

Toeval wil dat een paar dagen later Timothy John belde – van het magazine Rouleur – voor een interview met Chris over Buckler: Interview Rouleur

De leftovers van de Buckler avond werden de volgende dag met smaak binnen gewerkt door 2 geweldig lieve mensen aan de toog.  ‘Kan jij dan geen middernacht buffetje maken voor onze 120 gasten?!’  Mijn hoofd tolde maar mijn wederhelft was me voor ‘Ssssst, niet nu, vraag het haar binnen een maandje nog eens, dan zegt ze wel ja.’  En tsja, he knows me to well, want ondertussen ben ik al heimelijk een menuutje aant plannen.  

RTV op bezoek – vorige week kwam Jurgen Van Den Broeck langs, niet alleen, maar met RTV.  In zijn interview blikt hij vooruit naar 2016 en achteruit naar 2015.  Ook onze klanten en zaak komen mooi in beeld.

Geen RTV in huis?!  Geen probleem, via deze link kan je het interview herbekijken: Van den Broeck blikt met eindejaar terug en vooruit

Zozie, in een notendop was dit 2015 as we knew it!  Hou ons zeker en vast in de gaten want voor 2016 hebben we nog véél meer leuks in petto.

Wij wensen jullie alvast een fijn eindejaar en maak er een zoet 2016 van!
Betty & Chris

Kleiduifschieten…

“Hoe kom je daar nu weer bij?!”
“Gewoon, ik heb een lijstje met dingen die ik in mijn leven wil doen.”
“Een Bucket List dus?”, vroeg mijn broer.
“Een Bucket watte?!  Nee, nee gewoon een lijstje.” 

Een lijstje dus, het heeft iets magisch.  Het is mijn houvast en het geeft me een zalig gevoel wanneer ik iets kan afvinken of doorstrepen.  Been there, done that and maybe I will – never – do it again.

Mijn vennoot is daarentegen allergisch voor dat soort opsommingen.  Op de wilde boef, go with the flow is zijn motto.  Maar wanneer we in één of andere groothandel bier, wijn of eten gaan inslaan, krijg ik  – toch wel geregeld – de vraag “euh, had jij geen lijstje?”

Tuurlijk datte, ik ben nu eenmaal een lijstjeszot.  Soms geschreven, andermaal in mijn hoofd, bij gelegenheid typ ik het uit, met een kleurlegende en alles op en aan.  Ter tegemoetkoming aan ‘mijn wilde boefer’ laat ik steevast een lijntje blanco, noem het een ‘ter improvisatie’ lijntje.

Ook voor ons – ondertussen al iets minder – splinternieuw project heb ik een lijstje.  Ahja, want wie dacht dat wij gewoon cafétje gingen spelen heeft ons wel even verkeerd ingeschat.  We beschikken over ein-de-loze ruimte.  Het zou dus een beetje gek zijn om deze niet ten volle te benutten.

Dus hierbij deel ik mijn SurPlace lijstje met jullie.  Louter een opsomming van het soort: niets moet alles mag.  Of noem het een droom, but hey, … what did you expect, that’s me, whom else?

  • Een trouwerij aankleden.  Wij werden verliefd op deze stek.  Op de boomgaard die tijdens de maanden april / mei in volle bloessem staat en het prachtige décor van de beschermde schuur.  Deze ruimte inrichten voor een verliefd koppel dat hier hun eeuwige liefde komt vieren, dat zou het plaatje helemaal compleet maken voor mij.
  • Wielerkwis Meten is weten.  En ik wil wel eens weten wie over de grootste wielrennerij kennis beschikt.  Voel jij je geroepen?  Hou dan vooral onze facebook pagina in de gaten want de datum voor dit event kan wel eens snel geprikt worden.
  • Een retro koers organiseren.  Zo eentje met versnellingen op de ‘baar’ en mannen met harige benen.  Dat je strikjes in je vacht kan leggen is – enkel en alleen bij deze wielerwedstrijd – toegestaan.
  • Dansen op een planché vloer in de wei.  
  • Een beach volley veld en een petanque baan – inclusief plataan – aanleggen.  Zodat we op een zwoele zomeravond samen kunnnen genieten nippend van een glaasje Ricard tot de zon ondergaat.
  • Volksspelen zoals wij vroeger deden, lang voor de tijd van de video games.  Zaklopen in de wei of met de handen op de rug een snoepje zoeken in een kom bloem.
  • SurPlace gadgets ik droom van mijn eigenste SurPlace lijn.  SurPlace koffie, biertje of koers getinte kleding.  Het kan en mag een beetje vanalles zijn. – Check, onze eerste SurPlace Original retro wielermuts is te koop. 
  • Poker spelen met hoed, glaasje bourbon Whiskey en inclusief een dikke sigaar.  Deze to do stond ook hoog genoteerd in mijn eigenste life list.  Maar nu we toch over de ruimte beschikken, kan het ook in het groot, mijn gedacht.
  • Cook & Share.  Koken doe ik graag, maar iets snabbelen dat een ander klaargemaakt heeft nog liever.  Dus wil ik graag gewoon een avondje koken met z’n allen, alles op tafel een zetten en samen een avondje knabbelen en babbelen.
  • Speed date on a bike want ook de singles onder ons verdienen de liefde.  Samen fietsen en praten, ‘t is al een opening op zich.  En als de man / vrouw van je leven er niet tussenzit, heb je toch een frisse neus gehaald.  Een win all the way als je het mij vraagt.
  • Bloggen een beetje meer, een beetje beter, de layout pimpen en een nieuwe pagina aanmaken.  Een blog met als onderwerp jij en jij alleen.  Heb je interesse om samen met mij op de koffie te gaan?  Laat het mij dan weten.
  • En een ‘ter improvisatie’ lijntje voor mijn vennoot maar ook voor jullie.  Om vrij in te vullen en ideeen te spuien.

Ik kan haast niet wachten om bovenstaande af te tikken.  Maar eerst die andere lijstjes, een privé feestje inrichten en een ontbijt verzorgen.  Te doen en nog af te vinken deze week.

Enne, wat dat kleiduifschieten betreft, …. daar moet ik dringend werk van maken.

Liefs,
Betty